Tradición e memoria / Tradición y memoria
Esta semana, con motivo do Día das Letras Galegas, pensei en todas esas cousas que aprendemos sen libros e releín a historia das cantareiras homenaxeadas o ano pasado por custodiar a poesía oral, a nosa lingua e a cultura popular.

Moita desa sabedoría transmitíase no ámbito doméstico ou nos espazos de traballo, como o campo, os muíños ou os ríos de lavar, onde as mulleres compartían tempo, experiencias e vida.
A música tradicional tamén formou parte da miña vida desde ben pequena. Profesoras como Fransi, Mar ou Begoña, pasaron pola escola municipal de actividades escénicas de Malpica para ensinarnos as cancións e os bailes recollidos nas aldeas de Galicia.
Recordo entrar na casa da miña avoa e que me cantase:
“Mariquiña, dame un bico
que che hei de dar un pataco,
non quero bicos dos homes,
que me cheiran a tabaco”.

Desfruto véndovos facer os talleres de Zolás na miña casa e, ás veces, penso que non é casualidade que chegase ata aquí, porque iso de reunir xente arredor dunha mesa, compartir e transmitir vénme de cuna.
Moitas das cousas que máis me influíron aprendinas vendo traballar a outras mulleres. Na universidade empecei a interesarme precisamente pola relación entre as técnicas artesanais, o ámbito doméstico e a arte contemporánea. Máis adiante, incluso comecei unha investigación arredor dese tema.

Hoxe entendo Zolás como un lugar no que todas esas cousas conviven: o artesanal, o doméstico, a tradición oral, a creación contemporánea e a importancia de seguir compartindo os saberes dunhas persoas a outras.
Esta semana, con motivo del Día de las Letras Gallegas, pensé en todas esas cosas que aprendemos sin libros y releí la historia de las cantareiras homenajeadas el año pasado por custodiar la poesía oral, nuestra lengua y la cultura popular.
Gran parte de esa sabiduría se transmitía en el ámbito doméstico o en espacios de trabajo como el campo, los molinos o los ríos donde se lavaba la ropa, lugares en los que las mujeres compartían tiempo, experiencias y vida.
La música tradicional también ha formado parte de mi vida desde muy pequeña. Profesoras como Fransi, Mar o Begoña, pasaron por la escuela municipal de actividades escénicas de Malpica para enseñarnos las canciones y los bailes recogidos en las aldeas de Galicia.
Recuerdo entrar en casa de mi abuela y que me cantara:
“Mariquiña, dame un beso
que te voy a dar una moneda,
no quiero besos de los hombres,
que me huelen a tabaco”.
Disfruto viéndoos hacer los talleres de Zolás en mi casa y, a veces, pienso que no es casualidad haber llegado hasta aquí, porque eso de reunir gente alrededor de una mesa, compartir y transmitir me viene de cuna.
Muchas de las cosas que más me han influido las aprendí viendo trabajar a otras mujeres. En la universidad empecé a interesarme precisamente por la relación entre las técnicas artesanales, el ámbito doméstico y el arte contemporáneo. Más adelante, incluso comencé una investigación alrededor de ese tema.
Hoy entiendo Zolás como un lugar en el que conviven todas esas cosas: lo artesanal, lo doméstico, la tradición oral, la creación contemporánea y la importancia de seguir compartiendo los saberes de unas personas a otras.